Tanzaniaanse residents

Hujambo!

Maandag en dinsdag waren bewolkte, regenachtige dagen. Maar sinds woensdag is het broeierig heet in Bagamoyo. Maandagavond gingen we voor het eerst op Afrikaanse dansles bij Ali en Hoessein. We werden live begeleid door 3 percussionisten op hun djembé. Het werd 1,5u springen, dansen en zweten! We beseffen dat er geen Afrikaans dansbloed door onze aders stroomt, maar toch genoten we er voor de volle 100% van. We beslisten om een wekelijkse gewoonte te maken van deze dansles.

Dinsdagavond waren we gezellig naar een meisjesfilm aan het kijken toen Frode en Mrisho ons plots kwamen verblijden met onze internationale paspoorten met daarin een residence permit-stempel die 2 jaar geldig is. Dit betekent dat we voor de komende 2 jaar naast onze Belgische ook de Tanzaniaanse nationaliteit aannemen J. Door ons residence permit kunnen we nu zonder problemen stage lopen, aangezien we daar nu vergund voor zijn. Daarnaast kunnen we nog van tal andere voordelen genieten: goedkoop met de ferry naar Zanzibar, de toegang aan nationale parken kunnen we aan residence prijs betalen, sommige betalende stranden kunnen we gratis betreden…

Donderdagavond gingen Julie en Gielle de punten van Julie haar herexamen bekijken op internet. Toen Julie een 14 zag verschijnen was ze heel gelukkig. Ondertussen was Thaïs in de Indische Oceaan gaan zwemmen met Asha. Gielle en Julie gingen even een kijkje nemen, maar ze hadden jammergenoeg hun bikini niet aan. Gielle vond de oceaan te aanlokkelijk waardoor ze er indook met kleren aan. ’s Avonds genoten we van heerlijke pannenkoeken om Julie haar goede resultaat te vieren. Nadien gingen we iets drinken in next level bar (dat is een gezellige bar op de hoek van onze straat) samen met Ian en Sylvia. Dit is een Amerikaans koppel dat verblijft in ons guesthouse, ze zijn reeds één jaar in Tanzania en vertrekken volgende week terug naar Amerika. Ze gaven ons heel wat nuttige tips om te reizen in dit mooie land.

Vrijdagavond wilden we Frode, Mrisho en Whiti bedanken door hen mee uit eten te nemen naar PoaPoa. We spraken af om 19u aan ons guesthouse. Zoals de echte Afrikanen kwamen ze toe rond 21u met de mededeling dat het niet goed uitkwam om die avond te gaan eten. Daarom maakten we een nieuwe afspraak voor maandagavond. Aangezien we nog niet gegeten hadden, besloten we om “een Tanzaniaanse specialiteit” (geit) te gaan eten in Corners Inn. Dit bleek ons slechtste idee tot nog toe te zijn. Het vlees was taai en zat vol met botjes, de frieten waren dikke klompen die in de olie dreven en de ugali viel helemaal uit elkaar. Daar gaan we sowieso nooit meer terug!

Zaterdag liep de wekker na een week stage af om 7u. We vertrokken rond 8u naar sunrisebeach in Dar-Es-Salaam. Twee wandelingen, twee daladala’s, 1 ferry, 1 tuktuk en 4 uur later stonden we alle vier genietend te kijken naar het idyllisch witte strand met palmbomen, kokosnoten en de blauwe Indische Oceaan. Het voelde aan alsof we in een irreëel, subtropisch postkaartje waren binnengewandeld. Dit is zonder twijfel het mooiste strand dat we allen ooit zagen. Tijdens het zonnen, zagen we 2 oude bekenden, onze Masaai-vrienden, Paolo en Daniel. Het weerzien was hartelijk en ze besloten ons te vergezellen naar Bagamoyo. Na een lange rit terug hebben we voor hen gekookt en hebben we ze meegenomen naar het afscheidsfeestje voor Asha. Daar ging het er nogal zatjes aan toe dus besloten we onze nieuwe vrienden te trakteren op een drankje in rustigere oorden. Het was erg boeiend om met hen te praten over hun cultuur en de verschillen met onze gebruiken. Ze hebben ons uitgenodigd om hun dorp te bezoeken in december.  Daarna is Thaïs nog naar een discotheek geweest met Asha, Mufty en Dark. De sfeer was er uitgelaten hoewel heel het dorp Asha ongelooflijk hard zal missen.

Wistjedatjes…
- De temperatuur van de Indische Oceaan in Bagamoyo 35°C warm is.
- Het verboden is om 4 passagiers te vervoeren in een tuktuk& dat de tuktukchauffeurts daarom soms grote ommetoeren moeten rijden om de politie te ontwijken.
- Men op zondagavond- en nacht trouwfeesten houdt met veel te luide muziek.
- De oven eindelijk aangesloten is!
- Onze Tanzaniaanse vrienden op 5meter afstand met ons staan te praten wanneer we in bikini op het strand liggen.
- De wekker elke werkdag afloopt om 6u30.
- De Tanzanianen hun remmen van de tuktuk, daladala of auto nooit gebruiken.
- Vier mzungu’s vreemd bekeken worden op een daladala wanneer ze er met 15 grote dozen cornflakes opstappen.
- We zaterdagochtend “aangevallen” geweest zijn door een hond.
- We soms geen geduld meer hebben op de markt aangezien er niemand Engels kan praten.
- We daarom soms uit “wanhoop” in het Nederlands bestellen.
- We al uitkijken naar ons etentje maandag in PoaPoa.
- We dol zijn op ons guesthouse en de vele mensen die we er leren kennen.
- Fanta volgens de Masaai alcohol is.
- Eén rol toiletpapier het dubbele kost van een cola op café.
- Pikipiki’s (een motor waar je achteraan op kan zitten om je rond te laten voeren) ook geiten vervoeren.
- Onze Masaai-vrienden zich een breuk lachen als we hen vragen of ze een radio in hun huis hebben. (Aangezien er blijkbaar geen elektriciteit in hun dorp is).
- Maar dat ze dan wel liedjes van Justin Bieber en Abba kunnen zingen.
- Dat we naast al deze leuke dingen ook nog stage doen :).

Eerste stageweek

Mambo wipi?

Zondagochtend liep de wekker veel te vroeg af na een avondje stappen. We konden jammergenoeg niet uitslapen aangezien Maaike en Julie meegingen met Frode en Mrisho (de eigenaar van ons guesthouse en de guesthouse manager) naar Dar-Es-Salaam om het één en ander te regelen omtrent ons visum. Thaïs en Gielle deden ondertussen de was en genoten van een rustig dagje.

Maandagochtend brak de eerste stagedag aan. Julie en Gielle doen stage in AMAP (African Modern Arts Park) en Thaïs en Maaike in Jimmy’s School. Bij Julie en Gielle zijn er ongeveer 100 kindjes tussen de 3 en 9 jaar. Ze krijgen zowel Engels, wiskunde, Swahili en kunst. De kinderen van 5 jaar moeten hier al tot 100 tellen en rekensommen maken. Je kan je al voorstellen dat dit voor heel wat kinderen ontzettend moeilijk is. Julie en Gielle probeerden de leerkrachten en kinderen bij te staan waar nodig. Vanaf de tweede stagedag mochten Julie en Gielle zelf les beginnen geven.  De school is opgericht door Saïdi Mbungu die eigenlijk een kunstenaar van beroep is. Enkele jaren geleden had hij medelijden met de jonge kinderen van 2 jaar die moederziel alleen door de straten aan het dolen waren. Daarom besloot hij om voor de arme straatkinderen een soort opvangcentrum op te richten waar ze gratis naartoe mochten komen. Dit is 6 jaar later uitgegroeid tot een leuk schooltje met 2 klassen. Julie en Gielle beslisten om vanaf volgende week te starten met een project in de namiddag. We gaan allebei elke dag 1 kind evalueren om hun kennis van wiskunde, kunst en Engels te testen. Zo kunnen we de kinderen bijles geven om hun kennis bij te schaven.  Vrijdagvoormiddag gingen we met alle kindjes naar het strand om daar spelletjes te spelen, liedjes te zingen en in het zand te spelen. Julie en Gielle zijn echt dol op hun stageplaats en ondanks het hoge ‘deugniet-gehalte’ van veel van onze kindjes vinden wij ze allemaal ongelofelijk schattig en wensten we dat we ze allemaal konden meenemen naar België J. Aangezien de vrouw van Saïdi een naaister en juwelenmaakster is en een winkeltje heeft voor de school van AMAP, gaan wij hoogstwaarschijnlijk met een halve valies vol spulletjes van AMAP terug naar huis keren J.

Maaike en Thaïs lopen stage in Jimmy’s school, een kleuterschool in een arme wijk. De school telt 110 kinderen en 4 leerkrachten. Er wordt gewerkt in 3 klassen, de baby-class, de middle-class en de upper-class. De upper-class bestaat uit kinderen die volgend schooljaar naar de primary school gaan. De eerste dag waren we nogal overdonderd door de Afrikaanse manier van werken. De kinderen leren schoolse vaardigheden aan door alles op te zeggen en te herhalen. In de voormiddag krijgen we gedurende 10 dagen swahili-les van Jimmy. Jimmy is de directeur van de school die de administratie voor zijn rekening neemt. Na de eerste dag verwerkt te hebben, zien we onze tijd op dit schooltje helemaal zitten. De kinderen zijn super schattig en zijn gemotiveerd om samen met ons dingen te leren, het klikt dan ook goed met de kinderen. We zijn van plan om de kinderen te testen om hun niveau te achterhalen en daarna het curriculum van de school aan te passen en tussen de sterke en de zwakkere kinderen te differentiëren. Het wordt een heuse opdracht maar we gaan deze uitdaging vol goede moed aan.

Maandagavond had Reiner ons uitgenodigd om scampi’s in looksaus te eten met hem. Hij zorgde voor de scampi’s en wij voor de rijst en groenten. Het werd een maaltijd om de vingers van af te likken! Daarna waren we uitgenodigd door Mufty (een Tanzaniaanse vriend van ons die we leerden kennen via Asha uit ons guesthouse) om naar een optreden van hem te gaan kijken. Reeds van ver hoorden we tromgeroffel en een enthousiast publiek. Toen we toekwamen waren er enkele jongeren een dansshow aan het opvoeren op de live-muziek die gespeeld werd door een groep muzikanten. Het was een indrukwekkend spektakel, met een kampvuur, fakkels en heel wat salto’s! De Belgische jongens kunnen nog heel wat leren van de Tanzaniaanse jongens hun dansmoves ;). Woensdagavond omstreeks 21u kwam een taxi Reiner oppikken aangezien hij terug naar Duitsland ging. We namen afscheid van onze ‘Duitse opa’ en beseften dat we hem toch wel een beetje gingen missen.

Het weekend werd eindelijk eens zalig genieten. Zaterdag gingen we naar Kaole, een naburig dorpje. We gingen er naartoe met de tuktuk. Eerst bezochten we ruïnes die dateren uit de 10^de en 15^de eeuw. Deze ruïnes werden gebouwd door Arabieren die gevlucht waren uit Iran en die de katholieken wilden bekeren tot moslims. Daarna gingen we naar een krokodillenfarm. Daar zaten er 102 krokodillen tussen de 3 maanden en 80 jaar oud. De oudste krokodil was de grootste die we ooit gezien hebben, hij eet 100kg vlees per dag. Daarna  keerden we terug naar thuis met de tuktuk en Julie mocht zelf even het stuur overnemen van onze chauffeur. In de namiddag hadden we een gezellig aperitiefje op ons dakterras, waarna we uiteten gingen in het restaurant ‘Poa Poa’. Het restaurant baadt in een oase van rust. We genoten er met volle teugen van een overheerlijk etentje in het maan- en kaarslicht. Zeker weten dat we hier elke week terug zullen komen J. Nadien vierden we Asha haar laatste weekend in Bagamoyo door met haar en onze Tanzaniaanse vrienden uit te gaan naar Dolphin.

Wistjedatjes…

-          Maaike heel blij is dat Simon op bezoek komt!

-          Het ’s ochtends altijd helderblauwe hemel met een stralende zon is en tegen ’s middags de hemel helemaal bewolkt is.

-          De eerste regendruppels hier gevallen zijn.

-          Julie graag met deet in haar ogen spuit en dan enkele minuten haar ogen staat uit te spoelen onder de kraan.

-          We samen met Frode en Mrisho een oven met 4 kookplaten zijn gaan kopen.

-          We heel blij zijn dat we verlost zijn van het koken op slechts 1 kookplaatje.

-          Babygekko’s heel schattig zijn (enja, zelfs Thaïs vindt ze schattig).

-          Maaike en Thaïs overheerlijk vis kunnen bakken J.

-          We graag Konyagi (sterke drank uit een plastic zakje) met sprite drinken.

-          Er elke avond een gekleurde kikker op onze badkamerdeur zit.

-          We de zee kunnen zien vanaf ons dakterras.

-          We bij 27°C beginnen klagen dat het te koud is.

-          We al perfect op Franse toiletten kunnen plassen.

-          1kg passievruchten slechts €1 kost.

-          De imam elke nacht om 5uur heel luid het geloof begint te verspreiden.

-          Thaïs hiernaar opkijkt en ’s nachts haar reisgenoten de schrik van hun leven bezorgt door heel Bagamoyo bij elkaar te schreeuwen omdat ze dacht dat ze werd overreden door een vrachtwagen.

-          Vrouwen hier soms baarden hebben.

-          We hier allemaal samen 8 gsm’s hebben.

-          We hier op elk moment van de dag muziek horen van de ‘arts college’ die hier een beetje verderop is. Ze zijn momenteel druk aan het voorbereiden voor het festival dat binnen 2 weken begint.

Rit van Kigoma naar Dar & weerzien met Julie en Thais & eerste dagen Bagamoyo.

Mambo!

Zondag liep de wekker af om 3u om ons klaar te maken voor de busrit van Kigoma naar Dar-Es-Salaam. We hadden een taxi besteld die ons kwam ophalen om 4u. Om 4u10 belden we toch al eens naar onze taxichauffeur om te vragen of hij ons niet vergeten was. Na enkele telefoontjes van Jean-Michel kwam hij toe om 4u50. Gelukkig moesten we pas aan de bus zijn om 5u om de bagage in te laden en moesten we pas vertrekken om 5u30. De busrit verliep heel wat beter dan de eerste keer. De bus stopte nauwelijks onderweg en we reden bijna de hele nacht door. Gelukkig was er één vriendelijke Tanzaniaanse man op de bus die een beetje ‘zorg droeg’ voor de twee mzungumeisjes, want anders zou de bus soms wel eens vertrokken zijn zonder ons aangezien we gefascineerd stonden te kijken naar gigantisch grote vogels (deze zagen eruit als dikke, grote ooievaars met een snavel van 40cm en een lengte zo groot als een kind van 10 jaar). Jammergenoeg vond hij het ook leuk om Gielle ’s nachts 2 keer wakker te maken toen ze lag te slapen om te vragen of ze haar benen wou komen strekken en of ze wat thee wou drinken. Maandagochtend kwamen we toe om 9u in Dar-Es-Salaam waar we de taxi namen naar onze jeugdherberg YWCA. Daar namen we na 2 weken tijd onze eerste verfrissende douche en genoten we van een toilet dat we op een normale manier konden doorspoelen. Hierna verkenden we Dar-Es-Salaam, gingen we geld omwisselen, internetten en ’s avonds gingen we héérlijk eten in de Holiday Inn.

Dinsdag genoten Maaike en Gielle van een dagje Sunrise Beach waar we naartoe gingen met de ferry en de tuktuk (een soort brommer met achterbank die overdekt is). De ferry is gevaarlijk om op te stappen aangezien er  1000 mensen tegelijkertijd op de ferry afstormen en er daartussen veel te zwaar geladen fietsen rijden die andere mensen bijna van de weg maaien. Op sunrise beach kwamen we de twee vriendelijke Masaai-jongens opnieuw tegen die we daar 2 weken eerder ontmoet hadden. We kochten enkele traditionele dingen die ze zelf gemaakt hadden. Nadien kwamen we ook opnieuw onze reggae-vriend tegen. Hij vroeg constant waar onze 2 andere vriendinnen (Annelies en Femke) naartoe waren. ’s Avonds genoten we (voor de verandering) weer van een overheerlijke maaltijd in de Holiday Inn.

Woensdag liep de wekker af om 4u aangezien een taxichauffeur ons kwam ophalen om 5u zodat we naar de luchthaven konden gaan om Julie en Thaïs op te wachten. Ondanks het emotionele afscheid op de luchthaven verliep de reis goed. Maaike en Gielle stonden om 5u30 ongeduldig te wachten op de luchthaven totdat Julie en Thaïs toekwamen in de aankomsthal. Het weerzien was uitbundig en tijdens de taxirit naar ons guesthouse in Bagamoyo babbelden we heel wat bij. Ons guesthouse is een ontzettend gezellige plaats. We slapen alle vier samen in een stevige, lemen hut met twee slaapkamers, een eigen badkamer, eigen koelkast en eigen kleine living. In ons guesthouse verblijven er momenteel nog twee andere mensen. Asha een 28jarige studente uit Noorwegen en Reiner een 59jarige man uit Duitsland die we babu (opa) mogen noemen. Het personeel is behulpzaam en heel vriendelijk. We voelden ons hier meteen thuis en genieten elke avond van de zwoele temperaturen in de open veranda met rieten geweven stoelen of op het dakterras van het grote stenen guesthouse met stoeltjes die gemaakt zijn van walviswervels. In de voormiddag richtten we ons guesthouse in en in de namiddag gingen we Bagamoyo verkennen. Overal waar we rondliepen, zagen we dansende mensen. Dit was ter gelegenheid van het suikerfeest, aangezien de ramadan gedaan was. De kinderen zagen er allemaal op hun paasbest uit: jongentjes van 5 jaar in een maatpak en meisjes met gigantische jurken en schmink. Het was heel schattig om te zien. In Bagamoyo zijn de meeste mensen heel vriendelijk. We worden constant nageroepen met mzungu, mambo, jambo, habari… ’s Avonds maakten we heerlijke, vegetarische spaghetti.

Zaterdag moesten we noodgedwongen naar Dar-Es-Salaam aangezien de bank van Bagamoyo geen geld meer had. Aangezien het in de voormiddag redelijk wat file was, zaten we twee uur op de daladala om bij de eerste bank toe te komen waar er geld beschikbaar was. Per keer dat we geld wouden afhalen, konden we maar 200.000 Tanzanian Shilling (TSH) innen. Dit staat gelijk aan € 100. Aangezien ze hier geen grote bankbiljetten hebben, kregen we per €100  die we afhaalden 20 bankbiljetten van 10.000 TSH. We maakten van deze gelegenheid gebruik om inkopen te doen in de Shoprite. Dit is de enigste supermarkt die ze hebben in Tanzania zoals we deze in Europa kennen. De prijzen zijn jammergenoeg wel dubbel zo hoog als deze in een supermarkt in België. ’s Avonds gingen we samen met Asha en enkele Tanzaniaanse vrienden van haar het nachtleven verkennen in Bagamoyo. We gingen naar een soort ‘openluchtdiscotheek’. Het was heel leuk en we leefden ons volledig uit op de populaire Tanzaniaanse muziek J.

Wistjedatjes

-          Maaike en Gielle 1,5u stonden aan te schuiven in een bank in Dar-Es-Salaam om geld om te wisselen en toen ze aan de balie kwamen het een bank bleek te zijn waar enkel Tanzaniaanse klanten geld konden omwisselen. En blijkbaar kon niemand vermoeden aan onze huidskleur dat we niet van Tanzaniaanse afkomst waren.

-          De Masaai een vreemde manier van afscheidsknuffel hebben die Maaike en Gielle niet onder de knie hadden.

-          Thaïs en Julie blind zijn, aangezien Maaike en Gielle als twee gekke mzungu’s stonden te zwaaien en springen toen zij stonden te wachten op hun bagage en zij hen af en toe konden zien door de opengaande schuifdeur.

-          Maaike geen geduld meer had dus maar voor de volledige aankomsthal luidop riep ‘Julie en Thais, halloooo!’

-          Bagamoyo duizend straatjes heeft waardoor we al vier keer verloren gelopen zijn.

-          Slangen wel 2 meter lang kunnen zijn en naar mensen kunnen springen.

-          Maaike deze slang van op 10 meter afstand kon zien.

-          We een uur de slappe lach gehad hebben toen we aan onze Masaai nightwatch vroegen waar het schildpaddeneiland was in Tanzania. We toonden hem een foto van een schildpad in de zee waar hij een kwartier naar zat te kijken. Toen wees hij naar de foto en zei hij ‘I see fishy, I see water’. Hij had dus niets verstaan van wat we vroegen.

-          Thaïs heel erg bang is van gekko’s.

-          Het momenteel 22u ’s avonds is en het nog steeds 28°C is.

-          We iedereen die in het guesthouse verblijft goed kennen en al voor hen gekookt hebben.

-          Ze hier in Bagamoyo rondlopen met een aap aan de leiband.

-          We met 4 in een tuktuk geraken, terwijl je daar eigenlijk maar met 2 comfortabel in kan zitten.

-          Onze nightwatch momenteel vrolijk staat te dansen op de muziek van Bob Marley die opligt op onze computer.

-           We traditionele dans gaan volgen in Bagamoyo.

-          Er binnen 3 weken een festival plaatsvindt in Bagamoyo en dat dit 6 dagen duurt.

-          Je hier 10 boterhammen eet en nog steeds honger hebt.

-          Een geroosterde boterham met boter en rietsuiker ons favoriete ontbijt is.

-          Het bier hier heel lekker is en het grappige namen heeft: Kilimanjaro, Serengeti, Safari.

-          Ze Gielle haar naam niet kunnen uitspreken en ze haar daarom maar Kilo noemen.

-          Post is steeds welkom op het volgende adres: Guesthouse Moyo Mmoja P.O. Box 136, Bagamoyo, Tanzania (PS: Vergeet niet te vermelden aan wie de post gericht is, want er verblijven meerdere mensen in ons guesthouse).